Gılgamış destanını bilmeyen yoktur diye düşünmekteyim.
Mezopotamya'dan günümüze ulaşan en eski edebiyat eserlerinden biri olan destanın esas kahramanı olan Uruk’un güçlü ama zalim kralı Gılgamış’ın ölümle yüzleşmesi ve sonrasında büründüğü ruh hali.
Halkına acımasız davranması üzerine onun gücünü dengelemek için tanrıların yarattığı vahşi bir adam olan Enkidu’nun verdiği o psikoloji.
Önce düşman olarak karşılaştığı, ancak dövüş sonunda derin bir dostluğa dönüşen Gılgamış ile Enkidu birlikteliği.
Tanrıların ölüme mahkum ettiği Enkidu’nun ölümü ile Gılgamış’ın ölümün kaçınılmazlığıyla yüzleşmesi ve ölümsüzlüğü aramaya başlaması..
O dönemlerde böylesi bir hikayenin kurgulanmış olması son derece enteresan bir durumdur.
İnsanoğlunun sahip olduğu kudret nedeniyle doğal ve kaçınılmaz olan ölümü bile unutması, en yakınına kadar gelen ölümün de kendisini hatırlatması..
Böyle midir gerçekten de..?
Doğal ve kaçınılmaz olanı bile unuttur mu bize elimize geçen kudret..?
İnsan yaşamak istemediğ her durumu öteler ve unutmak ister.
Gerçeklerle yüzleşmek deyimi böylesi durumları anlatan bir ifadedir.
Kendi özümüzü kaybetmesek bile uzakta tuttuğumuz gerçeklerimiz mutlaka vardır.
Kimisi büyük, kimisi küçük…
Ama bu hep vardır.
O nedenle de her zaman bir Enkidu’ya ihtiyacımız vardır.
Karşımıza bir Enkidu çıkıncaya kadar farkına bile varmayız gerçeklerin.
Aynen Gılgamış’ta olduğu gibi.
Sanki hep böyleymiş ve böyle de kalacakmış gibi devam ederiz.
Ta ki Enkidu gelip de bizi buluncaya kadar.
İşte o zaman anlarız ve peşine düşeriz kaybetmek istemediğimiz şeylerin.
Ölümsüzlüğün gerçek hayatta mümkün olmadığı günümüzde sadece hayata dair değil, her alanda bir “son” noktası olduğunu asla unutmadan devam etmeliyiz yola.
İşte o zaman aydınlanır ve yolumuzu daha rahat görürüz.
En başta siyasi ölümsüzlük dedik…
Evet, siyasette de vardır aynı durum.
Siyasi ömür bir yerde biter.
Ama eğer bu sonu önceden görmüşse insan o yaşanan sondan sonra da yaşamaya devam eder.
Esas ölümün unutulmak, hatırlanmamak olduğunu unutmayalım ve hep hatırlayalım…